روزها فکر منی در دل شب ها سخنم

اینچنین غافل از احوال دل خویشتنم

جوان سر به زیر حوزه های علمیه را

وعید بوسه ی رایگانت انقلابی کرد !

عادت رفتن به سرت بود و من

دل به تو دادم که مسافر شدم

نازنینا منم آن تا به ابد زنده به عشق

حال ما را بگذار و پی اموات بگیر

نبود و دردسرم بود، رسید و دردسر افزود!

دلا! چه می شد اگر عقل، نمی رسید و نمی بود!؟

از شعر تر ما جهانی به قیام است

ما باز به درگاه تو در حال سجودیم

تا عشق با شهری هوس باید بسازیم

تنها میان خار و خس باید بسازیم

از هرچه غیر از شعله تا آزاد باشیم

ای کرم ابریشم قفس باید بسازیم

شک نکن با عشق تا اوج ثریا می رویم

از همین ویرانه تا دریای رویا می رویم

گرچه درگیریم در صحرای خشک خاطره

ما شبی در خواب آن رویای دریا می رویم

وارستگان دهریم از قیل و قال امید

تقدیر ها گرفتند از ما مجال امید

در زیر پا نمی ماند نوغنچه های ایمان

شاهد اگر نبودیم هر شب زوال امید

بیهوده طرح بهبود بر بوم جان کشیدیم

تا نقش زندگی شد؛ وزر و وبال امید

منفور روزگار است مأخوذ ذنب اکبر

هر آنکه پروراند در سر خیال امید!

وارسته زندگی کن تا شیر زندگی را

چون سگ تلف نسازد آخر شغال امید.